Przy ulicy Stawowej w Granowie w parku o powierzchni 4,57 ha znajduje się Pałac z XIX w . W pierwotnej fazie budynek ten wybudowano na planie prostokąta, (murowany, otynkowany z niskim piętrem ).Pałac frontem zwrócony jest na wschód. Od zachodu znajduje się wejście poprzedzone gankiem o dwóch parach kolumn dźwigających taras. Później budynek ten rozbudowano między innymi od północy trójbocznie zamkniętą kaplicą i dwoma szczytowymi dobudówkami . Dwór ten w XIX w. należał do rodziny Działyńskich. Przez krótki czas, tj. od maja 1871 r. do września 1872 r. pałac zamieszkiwały siostry Franciszkanki, które na zaproszenie Cecylii Działyńskiej przybyły do Polski. Natomiast w XX w. Pałac stał się własnością rodu Czartoryskich.
Obecnie właścicielem jest Urząd Gminy Granowo. Przez wiele lat władze gminy starały się o fundusze na remont zabytkowego obiektu. Po ich uzyskaniu przystąpiono do generalnego remontu. Remont trwał kilkanaście lat ,odbywał się etapami. Pierwsze prace rozpoczęły się w lipcu 2009 r. Etap pierwszy dotyczył naprawy dachu. Polegał on na wymianie konstrukcji dachu wraz z pokryciem: zdemontowano stare pokrycie i konstrukcję dachu, odtworzono istniejącą więźbę dachową, wykonano deskowanie, obróbkę blacharską oraz zamontowano rynny i rury spustowe. W drugim etapie wykonano prace remontowe na parterze, gdzie mieściła się Biblioteka Publiczna Gminy Granowo. Dokonano wewnętrznej modernizacji pomieszczeń budynku. Etap trzeci dotyczył przebudowy i adaptacji pomieszczeń na piętrze, termomodernizacji kondygnacji piętra, montażu windy dla niepełnosprawnych, wykonania elewacji budynku wraz z remontem balkonu oraz zagospodarowania terenu parku. Prace remontowo-modernizacyjne w pełni zostały ukończone w 2019 r.
Piętro pałacu zaadoptowane zostało na Gminny Ośrodek Kultury, natomiast na parterze mieści się Biblioteka Publiczna Gminy Granowo oraz Sala Ślubów.
Otaczający Pałac park, jest również obiektem zabytkowym. Do czasów obecnych zachowały się tu dwie aleje grabowe, a najgrubszym drzewem jest buk o obwodzie około 400 cm. W skład kompleksu parkowo-dworskiego wchodził kiedyś ogród warzywno-owocowy, drzewostan parkowy oraz staw.
Park najprawdopodobniej założony został przez Adama Tytusa Działyńskiego w drugiej połowie XIX w. Założenia kompozycyjne naśladowały harmonię naturalnych układów bioantrycznych. W bezpośrednim sąsiedztwie - od zachodu, północy i wschodu znajdowały się słabo zagospodarowane tereny osadnicze. Od południa do parku przylegało gospodarstwo rolne - obecnie siedziba Rolniczego Kombinatu Rolniczego. Północne i wschodnie granice parkowe wyznaczają aleje grabowe, które ciągną się w kierunku zachodnim o długości około 150 m. Drzewostan zabytkowego parku w 97,7% stanowią drzewa liściaste. W układzie sieci drogowej można było wyodrębnić trzy zasadnicze powiązania funkcjonalne. Dwa z nich miały charakter połączeń z otoczeniem - z kulturowym krajobrazem osadniczym i kulturowym krajobrazem łąkowo-polnym, natomiast trzecie charakter połączeń wewnętrznych. Park posiadał dwa wyraźnie określone strefy: oficjalno-reprezentacyjna strefa z podjazdem do dworu posiadała ciągi komunikacyjne podporządkowane funkcjom zewnętrznym. Strefa wschodnia, z tylnej strony dworu miała charakter przestrzeni rekreacyjnej przeznaczonej dla domowników i zaproszonych gości. Obecnie drogi i ścieżki mają układ zbliżony do pierwotnego ich rozplanowania. Drogi na terenie parku, z wyjątkiem ścieżek wzdłuż obrzeży, były drugorzędne, krzywolinijne, o nieregularnym układzie, zróżnicowane pod względem szerokości.